bonbini

Welkom op de web-log van Bram en Erica, een web-log waarin wij zullen proberen om iedereen op de hoogte te houden van onze avonturen op Curacao .

                                                                                                                        

Klik op de foto voor een vergroting.

Hopi druk.

Het nieuws hier wordt een beetje bepaald door de ontwikkelingen rond de ISLA Raffinaderij. Doet hij het wel of doet hij het niet? Opnieuw opstarten kost nogal wat en zorgt elke keer weer opnieuw voor problemen. De stakende werknemers hebben overleg gehad en schijnen zich weer even rustig te houden. Omdat er geen tankauto met brandstof de weg op kon en mocht van wegen die staking, zorgde dat voor een totale run op alle brandstofpompen op heel Curaçao. Zo’n grote toeloop zorgt er voor, dat binnen de kortste keren bij elke benzinepomp bordjes verschijnen met als tekst: geen brandstof meer. Heel veel mensen tanken hier voor weinig, met gevolg dat je dan ook heel erg snel door je brandstof heen bent. Het gevolg was te merken, het was een stuk minder druk op de weg, het leek wel zondag. Maar er brandt een lichtje aan het eind van de tunnel, er is hoop. De volgende dagen worden alle tankstations weer voorzien van het o zo belangrijke vocht. Nu een paar dagen later is het net of er nooit iets gebeurd is. Ik hoor net dat de reparatie van de Raffinaderij nogal wat tijd in beslag gaat nemen. Ik denk dat wij onze tanken maar vol houden, je weet het maar nooit. Vanmorgen hebben we een tweede poging gedaan bij Kranshi om onze sedula te laten vernieuwen We wonen hier nu 5 jaar en dat ding is 5 jaar geldig dus vandaar. Vorige week bij de eerste poging waren er 65 wachtende voor ons. Dat ging hem niet worden, omdat we beperkt waren in onze tijd. Vandaag weer een poging en meer tijd. Als we aankomen, zakt de moed ons al in de schoenen. Bij de balie waar je een nummertje krijgt wisten ze te vertellen dat er geen nummers meer uitgegeven werden. Hopi druk, dus wij weer weg, een andere keer maar weer. Ik ben al twee weken aan het proberen om contact te krijgen met een instantie die tijdens de bouw diverse dingen controleert. Bij de eerste controle verliep het vlekkeloos. Maar die man, die toen kwam zit nu ziek thuis. Natuurlijk is niemand onmisbaar. Hij dus ook niet, er is een plaatsvervanger. Maar waar deze beste brave graszodensteker uithangt ik weet het niet, hij is onbereikbaar? Op de aangegeven tijden dat hij op kantoor hoort te zijn is hij er niet en ook niet op de tijden dat hij mobiel bereikbaar zou zijn. Dat is nog eens een plaatsvervanger!!!! Op de bouw gaat alles volgens schema. De metselaars metselen blokken op elkaar en de opperman zorgt voor genoeg blokken en cement zodat ze door kunnen gaan. En hun chef loert nog elke dag vanuit zijn auto of het wel goed gaat. Elke dag ga ik even voor een praatje en zo hou ik contact met deze mensen. Het is wel belangrijk als je weet wat je aan elkaar hebt en anders om ook. De aannemer is gister langs geweest voor overleg en hebben we de volgende stappen doorgenomen. Riolering, elektravoorzieningen en voorbereidingen voor het storten van de eerste betonvloer en het bouwen van de muur. Heel veel werk dus.               

Armen als staalkabels.

Na weer een slopend weekend keert op maandag de rust terug in huis. Even op adem komen noem ik het maar. Sinds we in januari teruggekomen zijn op het eiland hebben we nog geen weekend echt rust gehad. We zijn er gewoon even aan toe om aanstaand weekend helemaal niks te doen. Lekker bij komen op een of ander strandje. Vanmorgen rij ik richting Willemstad en valt het me gelijk op dat het loeidruk is op de weg. Zeker weer een paar op elkaar geknald mompel ik, dat gebeurt zeer regelmatig. Heel langzaam kom ik vooruit. Waar ik normaal 5 minuten over doe, daar heb ik nu 20 minuten nodig. Wat blijkt, het is een gekkenhuis bij de benzinepomp. Zouden ze het voor niks weggeven, heb ik dat bericht gemist? Niets is minder waar. Een staking bij de Isla raffinaderij is de oorzaak. Vanuit Venezuela sijpelen berichten binnen dat ze de raffinaderij willen sluiten. En de vele storingen die optreden, waaronder het totaal stilvallen van de raffinaderij. De werknemers zijn het zat en willen nu weten waar ze aan toe zijn. Daar door gelijk geruchten over een tekort aan brandstof. Gevolg, een enorme run op alle brandstofpompen op heel Curaçao. Er zijn mensen die zelfs frisdrankflessen vullen met benzine, hoe gek moet je daar voor zijn: heel gek!!! En dan hebben we het nog niet over het gevaar wat daar bij hoort. We hopen maar dat het ook dit keer een storm in een glas water is. Op de bouwkavel is er in ieder geval niets te merken, van al die opwinding. Steen voor steen metselen ze sinds gisteren. Twee metselaars en een opperman, die er voor zorgt dat die twee gasten genoeg specie en stenen bij de hand hebben om door te gaan. Een druk en verschrikkelijk zwaar baantje, kan ik melden. De hele dag zit er een soort van chef in een auto om te kijken hoe de werkzaamheden vorderen. Zou niks voor mij zijn, zou in opstand gekomen zijn van al dat geloer. Maar het is hier de normaalste zaak en daar leg ik me dan maar bij neer. Een van die gasten heeft armen als staalkabels. De blokken zijn loeizwaar, maar ze lopen er mee weg of het niks is. Ik spreek mijn bewondering uit, drie dikke grijnzen van oor tot oor is het antwoord.

                                   

Ik mag ook wat doen.

Vancouver Olympische spelen 10 kilometer schaatsen heren. Van de week gingen al vroeg de ketels op het vuur. Er is kans op eremetaal en daar willen we niks van missen. Eten op schoot, vanaf het eerste startschot zitten we gekluisterd aan de buis. We hebben een nieuwe tv, zo’n hele grote. Het lijkt wel of het rondje veel langer is dan op onze oude tv? Daarom vind ik het knap dat de rondetijden het zelfde blijven. Natuurlijk veren we op als een van onze jongens aan de start verschijnt. We praten over onze jongens en we hebben weer goud. Sneller en sneller worden de rondetijden. Dat geeft de mens moed en belooft wat voor de laatste ritten. Eerst Bob de Jong en in de laatste rit Swen Kramer. De Jong doet het niet slecht maar is zichtbaar niet te vrede, hij schudt van nee en heeft een blik in zijn ogen die zeggen wil, had beter gemoeten. Maar ja, je krijgt maar een kans. De laatste rit, als het startschot knalt, zitten we op het puntje van de bank. Kramer gaat voor goud! Nauwkeurig houden we de rondetijden bij en wat is het dan makkelijk als ze die denkbeeldige lijn laten zien. Zo kan je mooi zien of Swen harder schaats dan de rest. Swen raakt met zijn lange poten het ijs goed en met flinke klappen heeft hij al snel een voorsprongetje opgebouwd. Dat gaat goed en we zijn al in een jubelstemming. We schrikken ons rot als hij een rare beweging maakt. Zag je dat, hij viel bijna? Even later valt het doek, Swen blijkt de verkeerde baan ingestuurd te zijn door Kemkers. Ongeloof maar vooral verbijstering, met ogen nog groter dan schoteltjes, kijken Erica en ik elkaar aan. Dit geloof je toch niet, dit kan toch niet, maar het is echt waar! Daar zitten we dan op het puntje van de bank met ons bord op schoot. Maar wat erg voor Swen we zijn er even stil van. Maar er is meer, de werkzaamheden op de bouwkavel gaan gewoon door. De fundering is klaar. Na het nodige aan betonijzer en folie en nadat alles op hoogte gesteld is, kon er beton gestort gaan worden. Daar wilde ik wel bij zijn natuurlijk. De ene na de ander betonwagen rijdt de kavel op en lost het beton. Niet zo’n makkelijk klusje voor de mensen die er voor moeten zorgen dat alles goed verdeeld wordt. Een grote trilnaald gaat daarna door het beton om het beter te verdichten en de overblijvende luchtbellen te verwijderen. Ik mag ook wat doen en zorg er voor dat het snoer niet in het beton verdwijnt. Voor vandaag zijn er blokken besteld, volgende week beginnen ze met metselen. Ik hoor net van de aannemer dat ze zaterdag ook een begin gaan maken met de muur die rond de kavel komen moet. 

   

Waar straks ons huis woont

Omdat er regelmatig gevraagd wordt waar we over een tijdje gaan wonen, is hier een overzichtsfoto

Gister met een van de aannemers gesproken, de plannen voor volgende week liggen klaar. Vanaf maandag wordt er betonijzer geplaatst tbv de fundering. Woensdag storten van beton om de fundering compleet te maken. Dat alles heeft dan wel even de tijd nodig om te drogen en uit te harden. Vanaf maandag over een week gaat er een begin gemaakt worden met het opmetselen van blokkies. Dan gaat het snel met de ruwbouw en zal ik regelmatig foto’s plaatsen van de vorderingen. We hebben een kort weekje achter de rug. Erica was afgelopen maandag vrij vanwege het carnaval. Omdat de meeste plannen al op tekening staan nu en we het niet nog weer een keer willen veranderen is ook daarmee de rust terug in huis. Zelfs de kleur van ons huis, daar zijn we min of meer al uit. Maar tegels daar hebben we nog steeds geen keuze in kunnen maken. Zou me ook niks verbazen als we straks weer ergens in een tegelzaak belanden en voor de zoveelste keer dezelfde tegels weer door onze handen laten gaan zonder dat we een beslissing kunnen nemen, ach we hebben ook nog wel even. Gister belandden we zomaar op Parera. Een collega van Erica is zanger van de band Vibe en dat wilden we zelf wel eens horen. Een goed stuk muziek, ik betrapte me er zelfs op dat ik een beetje mee stond te deinen bij de wat rauwere nummers. Voor de rest leek het wel een reünie zoveel bekenden als we tegen kwamen. Eigenlijk best voor herhaling vatbaar, Erica remt me een beetje af. Ho, ho het is niet elke week feest daar hoor. Ach wat jammer nou.

Glazenbolkijkster.

Niet alleen goed gereedschap maak ook een goed contact is het halve werk. Elke week komen de aannemers en wij even bij elkaar en praten door wat de te volgen stappen zijn. Van de week gaat er materiaal besteld worden, zoals beton, betonijzer, blokkies, cement, hout, het nodige pvc afvoermateriaal en nog veel meer. Daarna gaat de bouw verder. Fundering storten, opmetselen van blokkies. Zo ontstaat er een grote bak die vol gestort wordt met diabaas, daarna komt de eerste vloer er op. Dat is het plan en zo gaat het gebeuren. Wat gebeurt er nog meer hier. We hebben het van de week droog gehouden. Er werd een Tsunami voorspeld hier op Curaçao. Een glazenbolkijkster die beweerde dat ze ook de vreselijke aardbeving op Haïti voorspeld had? Voorspelde vorige week dat Curaçao getroffen zou worden door een enorme golf. Je moet er wat voor doen om in de belangstelling te komen denk ik dan maar. Er werd veel over  gesproken en ook de radio was er druk mee. Er werd zelfs in kranten geschreven dat er gehamsterd zou worden? Blikvoer zou de winkels uit vliegen. Wat moet je er mee als je met je hele handel de voor of achterdeur uit zou spoelen en er dan achter komt, dat je een blikopener vergeten bent? We hebben niet mee gedaan aan die gekte. En die glazenbolkijkster moet haar cursusboek “Waarzeggen” er nog maar eens goed op na slaan om uit te zoeken waar het mis is gegaan. Het Carnaval is weer losgebarsten. Op het laatste moment heeft de overheid de route nog verlegd omdat gebleken was dat er diverse panden, die al vele jaren in een erbarmelijke staat verkeren, op instorten staan. Er werd zelfs gevreesd dat door de kneiterharde muziek, hoeft niet mooi te zijn als het maar hard is, de hele handel in elkaar zou donderen. Ik bedoel maar kom je lekker op tijd achter? Het slaat werkelijk als een tang op een varken! Als er een gevel omgaat en die krijg je vervolgens in je nek na het Carnaval is het zeker een ander verhaal en bederft het in ieder geval het feestje niet? Of wij ook naar het carnaval geweest zijn. Nee, gister zijn we sinds lang weer eens aan de noordkust geweest. Het is te merken dat het heel droog is. Grote stofwolken achtervolgen ons als we langs de St. Jorisbaai rijden. Erica speurt tussen de aangespoelde rommel naar nog bruikbaar spul. Later als we aan de kust zijn, vinden we mooi vergrijsd hout, met sporen van de zee. Het is even een klusje om het zover te krijgen dat het in mijn kar past. Maar met vereende krachten lukt het. Bezweet en bedekt met een laag stof besluiten we dat het genoeg is voor deze keer.

Groundbreaking.

Het witte zand waar in grove lijnen mee is uitgezet krijgt niet de kans om weg te waaien. Aan het eind van de middag gaat de telefoon. De aannemer, of het goed is als de groundbreaking plaats kan vinden. Daar hoeven we geen moment over na te denken, natuurlijk, ga je gang. We werken snel ons eten naar binnen en controleren voor de zekerheid de batterijen van het fototoestel of ze vol aangeven, springen daarna in mijn kar en zijn weg. Een paar minuten later staan we voor onze kavel. Een van de aannemers is er ook en de baas van het personeel wat zo de boel uit moet graven. We maken kennis en  praten zo de tijd weg totdat het voertuig er is wat de klus moet klaren. Aan het geluid te horen is het net of er een tank de straat in komt rijden. Weer even kennis maken met het personeel en dan moeten we aan de kant. Op aanwijzing van de aannemers gaat het graafwerk beginnen. Binnen de kortste keren verandert de kavel in een grote molshoop lijkt wel. Alleen moet deze mol het voormaat van een nijlpaard hebben schat ik in. Pietje precies en heel nauwkeurig gaat de man die de hendels bediend te werk. Hij heeft aan een half woord genoeg en weet wat hij doet. Hier moet het een meter zijn en daar tachtig centimeter hoor ik de aannemer zeggen. Hij weet genoeg en graaft door. Iets om te vieren vonden we zelf dus hadden we een koeltas met bier mee genomen. Maar goed ook want het stoft nogal door dat gegraaf in de droge grond. Het bier vind gretig aftrek behalve bij de baas en de man die aan het graven is, die moeten het hoofd er bij houden immers.

Tonnetje rond ben ik.

Met een laser apparaat worden de hoogtes gemeten. De diepte van de kavel tegen over het straatniveau, is meer dat we dachten. Beter nu meten, dan straks zeggen van *$%&*#@) dat wist ik niet. Stalen pennen gaan de grond in en lijntjes worden gespannen. Zo wordt beetje bij beetje de omtrek van het huis zichtbaar en waar het komt te staan. Voor de rest is er nog niet veel van de maken. Dat wordt anders al er met wit zand gestrooid word. In grove lijnen wordt zo aangegeven waar de  schep de grond in moet. We zijn niet ontevreden over de ligging van het huis ten opzichten van de kavel. Hebben we toch zelf een beetje uitgekiend en als het dan aan je   verwachtingspatroon voldoet is dat niet slecht. Aan de rechterkant vanaf de straat gezien parallel aan de erf afscheiding met de kavel van de buurman. Een meter meer dan de minimale afstand die je uit de erf grens vandaan blijven moet, dus dat zit goed. Aan de straatzijde is het veertien meter waar vijf meter de norm is. Links van het huis ontstaat er zo een enorme ruimte waar we later een leuk feestje kunnen geven. En achter het huis houden we ook nog eens 18 meter over. Ruimte genoeg voor al mijn stekken en nog meer leuke dingen. Ben ik even blij dat onze tuinman straks, als het klaar is mee verhuist. Maar Voordat het graaf werk beginnen kan. Moet er eerst nog een keurende blik van een medewerker van het DROV overheen. Die komt kijken of wat er uitgezet is, ook aan de afmetingen  voldoet die op de  tekening staan. Gister heb ik een paar vergeefse pogingen gedaan om een afspraak te maken, maar helaas. Vanmorgen is dat wel gelukt, ik kan mijn blijdschap niet op als ik ook nog een afspraak weet te ritselen voor vanmorgen om half elf. Ik ga voor de zekerheid maar wat vroeger heen, je weet het niet hé? Ik sta er nog maar net als de man waar ik en afspraak mee hebt ook aankomt. Dat schiet op. We maken kennis en praten door wat de bedoeling is, een paar grappen tussen door kan nooit kwaad. Het ijs is gebroken, gewapend met meetlint lopen we samen naar het pas uitgezette deel. Meten is weten, ik hou het meetlint vast en hij meet aan het eind de afstand. Het gaat helemaal goed komen . Jeroen, een van onze aannemers is inmiddels ook aangekomen en maakt nog een grap over het op tijd op een afspraak zijn, hij is namelijk te laat. Toeval wil dat hij de man die aan het meten is, ook nog kent. Ik zeg wel eens aan kennis heb je niks, aan kennissen heb je des te meer, het is maar net hoe dat uitkomt natuurlijk, maar in dit geval misschien wel gunstig. Even later hebben we goedkeuring en dat wordt bevestigt met een krabbel. Als de fundering gestort is komt hij nog een keer langs en daarna nog een keer. Er kan gebouwd gaan worden nu. Ik zou door alle ontwikkelingen bijna vergeten dat het gewone leven hier ook door gaat. Begin van de week was onze huwelijksdag dus hadden we wat te vieren. Dat hebben we bezegeld met een etentje bij Tempo Doeloe, een Indonesische rijsttafel restaurant aan de Piscaderaweg. Die tent is er al een tijdje maar we hadden tot nu toe nog geen reden gevonden om daar een keer te gaan snafelen. Tafeltje besproken en zo rond een uur of zeven konden we aan tafel. Mooi plekje met uitzicht. We loeren op de menukaart en besluiten voor de rijsttafel te gaan. Biertje wijntje en we proosten heel wat af. Goeie bediening ook, ze komen om de vijf minuten vragen of alles naar wens is. Niet overdrijven mensen!!!! Er komt een kar met eten onze richting uit waar zelfs ik, een blos van op de wangen krijg. We zitten toch aan een behoorlijke tafel maar er is niet veel ruimte meer over, wat erg moeten we dat allemaal opeten! Maar het lukt ons om het voor het grootste deel weg te werken. Heel veel verschillende smaken strelen mijn tong. We spoelen alles weg met nog maar eens een wijntje en een biertje. Tonnetje rond ben ik, ik waggel achter Erica aan de tent uit. Als we de parkeerplaats oplopen ontsnap me een gedempte boer zo dat lucht op, het geluid draag blijkbaar verder dan ik verwachte? Een heel stuk verderop komt een bewaker los van zijn stoel, om te kijken wat er aan de hand is.

Hier komt de voordeur.

We zijn nog niet uitgesprongen, als blijkt dat de aannemer de kavel al heeft schoon laten maken. Ging dat even snel, de ene dag aangevraagd en de andere dag al gedaan! We hadden niet eens tijd om van die activiteit een foto te maken. Dus dan maar een voor het archief, zonder bulldozer. Ze hebben zo hier en daar een flinke hap grond weg gehaald om te controleren hoe de bodemgesteldheid is, het ziet er allemaal goed uit. Een vrachtwagen heeft grond gestort zodat er een  gangbaar pad vanaf de weg is om op de kavel te komen. Dat is nodig om de bouwspullen op de plek te krijgen waar de aannemer dat graag wil. Is wel wat voor te zeggen en het werkt een stuk makkelijker als je al je materialen bij de hand hebt. Erica en ik lopen over de schoongemaakte kavel en meten met grote passen ongeveer uit waar het huis moet komen te staan. De buren aan de overkant zullen wel denken, het is best een stom gezicht eigenlijk. Hier komt de voordeur en daar komt een raam en hier ongeveer de hal. Met een beetje fantasie staan we in de woonkamer. Nu wordt het ook tijd om echt kennis te gaan maken met de buren rond om ons heen. We lopen regelmatig door de buurt en zijn er de laatste tijd niet weg te slaan. Zo volgen we alle ontwikkelingen. Erica maakt tijdens een van onze wandelingen weer een vreugde sprong. We blijven springen. Het elektra is aangesloten. Als we uitgewandeld zijn rijden we er nog even langs en jawel hoor ook dat ziet er allemaal goed uit . Geweldig dat ook dat goed gegaan is.

Een klein vreugdesprongetje.

De grote koelkast (jullie weten het vast nog wel) juist ja die. Volgens schema zou van de week de grofvuilkar langs komen. Dus wij dat ding buiten de poort gezet. Er komt van alles door de straat maar ik heb geen grofvuilkar gezien? Nu klimmen we niet gelijk in de gordijnen maar na het een dag afgewacht te hebben probeer ik telefonisch toch maar eens contact te zoeken met SELIKOR. In gesprek, dat geeft hoop, er zit immers iemand aan de andere kant aan de lijn. Daarna heb ik ik weet niet hoeveel pogingen gedaan om contact te krijgen. Maar iemand gesproken, nee vergeet het maar! Ze nemen de telefoon gewoon niet op, of verbreken te verbinding zonder dat er een woord gezegd is? Het is dus niet alleen zo dat het bij TDS, UTS, DROV en nu ook SELIKOR bijna, zeg onmogelijk, is om een telefoonverbinding tot stand te  brengen. Maar eerlijk hoor, het went. Maar die koelkast staat nog steeds buiten de poort. Ik had er ook een houten tuinbankje bij gezet, die is weg. Toen we gisteravond net thuis waren stopte er een auto voor de poort. Het raampje gaat open en een vriendelijk gezicht met een brede glimlach vraagt of dat bankje ook weg moet, of zij het dan hebben mag. Ik ben de beroerdste niet en bied haar ook gelijk de koelkast aan, maar daar ziet ze toch van af. Even is er wel belangstelling maar als ze een van de deuren open trekt doet ze die ook snel weer dicht, het stinkt nog steeds. Ze is heel blij met het houten bankje, bedankt me nogmaals en vertrekt weer. Er is meer: we hebben de bouwvergunning binnen! Compleet met goedkeuring, stempels en handtekeningen. Al met al toch nog redelijk snel. 7 december ingediend en gister 5 februari opgehaald. Niet slecht als je er van uit gaat dat kerst en oud en nieuw er ook nog tussen zaten. We zijn een beetje in een jubelstemming en maken een klein vreugdesprongetje, We zijn weer een stapje verder.

We hebben een logeerkamer opgeofferd.

Het kan wel snel blijkbaar. Zei de dame achter het glas bij aqualectra vorige keer niet dat het wel twee tot drie weken ging duren, voordat we aangesloten zouden worden? Niets blijkt minder waar als we de volgende dag vol ongeloof ontdekken dat we al aangesloten zijn op water! Dat geeft de burger moed. Helemaal als het eerst verloren gaande gebeuren van elektra ook weer gemonteerd wordt. We kunnen het even niet bij houden, zo snel als de ontwikkelingen zich aandienen. Ik heb na de eerdere ervaring, waarin wij dachten de we de hele handel weer kwijt waren ,voordat er ook maar een paar stenen op elkaar gestapeld zouden zijn. Besloten om een kastje te maken waarin het elektra gebeuren enigszins afgeschermd en uit het zicht gehouden wordt en waar ook nog een slot op kan. Een plaat hout bij een bouwmarkt vandaan is zo geregeld. Meten is weten, zagen, boren en schroeven. Een schop hier en een schop daar en het kastje is klaar. Zodra de spullen weer hangen ga ik het kastje aanbrengen. Erica houdt aardig contact met iemand bij het DROV die over onze tekeningen gaat. Volgens zeggen gaat het er goed uitzien, maar we houden de vingers nog maar even gekruist, totdat we het binnen hebben en doen daarna dan wel een dansje. Onze spullen die we net voor de kerst in hebben laten pakken in Nederland zijn ook gearriveerd. We hebben een logeerkamer opgeofferd voor de spullen. Twee beren van kerels laden binnen de kortste keren de spullen uit en rennen met een steekkar het huis in en uit. In recordtijd staat alles in het kamertje. Alleen wat hebbedingetjes gaan uit de doos, de rest blijft een jaar ingepakt staan tot na de verhuizing. Nu weten we nog wat er in de dozen zit maar dat zal over een tijdje niet meer zo zijn en dan is het altijd weer spannend wat er te voorschijn komt.